Bluszczyk kurdybanek


Bluszczyk kurdybanek, morfologia.
Źródło wikiepdia.
Zwany też zwyczajowo bluszczykiem ziemnym, kurdybankiem, obłożnikiem.

Roślina wysokości 10-20 cm, z długimi pełzającymi rozłogami, łatwo zakorzeniającymi się. Łodyga podnosząca się, sporadycznie owłosiona lub naga, rozgałęziona, kanciasta i miękka, z długimi (do 1 m) ulistnionymi rozłogami.  Liście zimotrwałe, naprzeciwległe, długości 1-3 cm, sercowato okrągławe lub nerkowate, z karbowanym brzegiem. Na spodniej stronie blaszki często fioletowoczerwone. Kwiaty osadzone po 2-4 w kątach liści, krótkoszypułkowe. Kielich rurkowaty, niewyraźnie dwuwargowy, korona niebieskofioletowa do czerwonawej, sporadycznie biała, z włoskami w gardzieli. Górna warga dwuklapowa, dolna trzyklapowa. Posiada dwa rodzaje kwiatów – obok kwiatów obupłciowych występują kwiaty żeńskie z prątniczkami. Owoce m są rozłupnie rozpadające się na 4 rozłupki. Zakwita w drugim roku życia, kwitnie od kwietnia do czerwca, zapylany jest przez owady. Nasiona rozsiewane są przez mrówki (myrmekochoria). W środkowej Europie występuje od niżu po regiel dolny, w obszarze o klimacie suboceanicznym. Preferuje gleby zasobne w składniki mineralne, szczególnie azot. Rośnie w zaroślach, przydrożach, na łąkach i skrajach pól. W uprawach rolnych, szczególnie w ogrodach jest pospolitym chwastem. 

Roślina jadalna
Występuje pospolicie w lasach i zaroślach . Ma lekko gorzkawe liście, które mogą być używane: na sałatki, herbatki i zupy . W dawnych czasach używany był w Anglii do aromatyzowania i klarowania piwa

Do celów leczniczych zbiera się nadziemne, górne części pędów w okresie zakwitania od kwietnia do czerwca i suszy rozłożone cienką warstwą w miejscach zacienionych i przewiewnych. Surowcem leczniczym jest ziele bluszczyka - Herba Glechomae (syn. Herba Hederae terrestris).

Ziele bluszczyka zawiera substancję goryczową glechominę, około 7% garbników, saponinę w małej  ilości, ślady olejku eterycznego, kwasy organiczne, cholinę i sole mineralne. 

Napary i odwary z ziela bluszczyka pobudzają wydzielanie soków trawiennych i zwiększają dzięki temu łaknienie. Poprawiają procesy trawienia i sprawność przyswajania pokarmów. W wyniku tego działają ogólnie wzmacniająco. Przetwory z ziela bluszczyka zwiększają wydzielanie żółci i ułatwiają jej przepływ do dwunastnicy, zapobiegają zastojom w pęcherzyku i zmniejszają możliwość powstawania kamieni żółciowych. Żółć wytwarzana w czasie kuracji przetworami z bluszczyka zawiera więcej kwasu chenodezoksycholowego, który jest uznawany za jeden z najskuteczniejszych związków hamujących tworzenie kamieni cholesterolowych i ułatwiających ich rozpuszczanie. Już dawno stwierdzono, że ziele bluszczyka wykazuje działanie przeciwzapalne i regenerujące na błony śluzowe przewodu pokarmowego, dróg moczowych i dróg oddechowych. Zwiększa też ich odporność i wiąże toksyczne produkty przemiany materii. Z uwagi na obecność garbników przetwory z ziela bluszczyka podawane wewnętrznie działają łagodnie ściągające i przeciwbiegunkowe, natomiast stosowane zewnętrznie - ściągająco, przeciwzapalnie, bakteriobójczo i grzybobójczo.

W dawkach leczniczych objawów niepożądanych nie obserwowano.

Wyciągi wodne z ziela bluszczyka stosuje się wewnętrznie głównie w kamicy żółciowej i stanach zapalnych dróg żółciowych, w stanach nieżytowych przewodu pokarmowego i niedostatecznym wydzielaniu soków trawiennych. Celowe jest łączenie ziela bluszczyka z innymi surowcami o działaniu odtruwającym, żółciopędnym i poprawiającym trawienie. Zewnętrznie stosuje się przetwory z ziela bluszczyka do okładów i przemywań w trądziku pospolitym, zapaleniu i świądzie skóry, oparzeniach I stopnia, także do płukania jamy ustnej i gardła, przemywania przewodów nosowych i do kąpieli w bólach reumatycznych i dnawych. Dobrze jest dodawać do odwaru kwiaty rumianku, liście szałwii lub ziele macierzanki. 

Odwar z bluszczyka: 1 łyżkę ziela bluszczyka wsypać do 1-11/2 szklanki wody ciepłej, zagotować i gotować na małym ogniu pod przykryciem 5 min. Odstawić na 10 min i przecedzić. Pić po 1/2 szklanki 2-3 razy dziennie na 30 min przed posiłkiem jako środek żółciopędny i poprawiający trawienie. Zewnętrznie używać do przemywań, okładów i płukania w chorobach skóry i błon śluzowych

Zioła przeciwkaszlowe: zmieszać równe ilości ziela bluszczyka, liści szałwii i korzeni arcydzięgla. Zalać 1 łyżkę dobrze rozdrobnionych ziół w termosie 11/2 szklanki wody wrzącej i pozostawić pod zamknięciem 1 godz. Przecedzić i pić 1/3-1/2 szklanki 3 razy dziennie jako środek przeciwkaszlowy. Napar ten może służyć do płukania gardła i jamy ustnej oraz przewodów nosowych w mało nasilonym nieżycie.

Zioła w schorzeniach uszu: zmieszać po 2 części ziela bluszczyka i ziela krwawnika oraz po 1 części liści szałwii i zgniecionych owoców anyżu (lub kopru włoskiego), zalać 1/2 łyżki tych ziół 2/3 szklanki wody wrzącej i pod przykryciem pozostawić na 30 min. Przecedzić i użyć do płukania ucha zewnętrznego i błony bębenkowej w stanach zapalnych.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Obserwuj przez e-mail

Formularz kontaktowy

Nazwa

E-mail *

Wiadomość *