czwartek, 2 lutego 2017

Szkodliwość chwastów

Chwasty są to rośliny rozwijające się w łanach roślin uprawnych zachowujące ciągłość występowania, mimo stosowania niesprzyjających dla ich wegetacji zabiegów pielęgnacyjnych. Szkodliwość chwastów jest bardzo różnorodna. Współzawodniczą one z roślinami uprawnymi o wodę, składniki pokarmowe, światło i przestrzeń życiową. Zagrożenie z ich strony wzrasta szczególnie w uprawach wolno kiełkujących i powoli rosnących w początkach wegetacji, np. w uprawie marchwi, pietruszki, cebuli i innych roślin. Opóźnienie prac pielęgnacyjnych, niszczących chwasty może spowodować zupełne zagłuszenie tych plantacji i stratę plonu.

Szybkie zdobywanie przestrzeni życiowej chwasty zawdzięczają licznym cechom przystosowawczym, jakie wykształciły w walce o przetrwanie gatunku. Wymagania wodne większości chwastów są mniejsze niż roślin uprawnych, znacznie łatwiej znoszą one okresowe niedobory Wodne. Dzięki silniejszej budowie systemu korzeniowego, pobierają znaczne ilości składników pokarmowych mogą także korzystać ze związków trudna dostępnych. Jak wskazują liczne prace badawcze, potrzeby pokarmowe chwastów, zwłaszcza wieloletnich (ostrożeń polny, podbiał pospolity), znacznie przewyższają potrzeby pokarmowe roślin uprawnych. Przy silnym zachwaszczeniu na 1 m. kw. spotykamy nawet kilkaset egzemplarzy chwastów, które wyrosły dzięki składnikom zabranym roślinom uprawnym. 


Chwasty zagłuszają rośliny uprawne, osłabiają ich wzrost. Wiele gatunków chwastów ma długie łodygi, wijące się lub czepiające, np. powój polny, rdest powojowy. Są one szczególnie niebezpieczne dla upraw wielu gatunków, a także młodych nasadzeń drzewek i krzewów owocowych i ozdobnych. Uprawa roli na polach i w ogrodach zachwaszczonych jest utrudniona, poświęca się jej więcej czasu i środków finansowych. Gdy brakuje roślin uprawnych, chwasty stają się żywicielami wielu bakterii chorobotwórczych i szkodników; dzięki tym chwastom mogą one przetrwać nawet kilka okresów wegetacyjnych. Na chwastach z rodziny krzyżowych żeruje bielinek kapustnik, mszyca kapuściana oraz inne szkodniki roślin kapustnych. Niektóre chwasty są pośrednimi dla pasożytów dwudomowych, np. wilczomlecz jest początkowym żywicielem rdzy grochu. Wśród chwastów spotykamy także pasożyty roślin uprawnych. np. kaniankę pospolitą, występującą na lnie i ogórkach, jemiołę, atakującą niejednokrotnie drzewa owocowe.

Ponieważ niektóre chwasty zawierają substancje trujące, mogą być bardzo niebezpieczne dla zdrowia ludzi i zwierząt. Do chwastów trujących należą między innymi skrzypy, wilczomlecze, zimowit jesienny, blekot, jaskry, kąkol, starzec jakubek, ostróżeczka polna i inne. Niektóre chwasty (np. owies głuchy, miotła zbożowa, turzyce, śmiałek darniowy) mogą powodować mechaniczne uszkodzenia przewodu pokarmowego zwierząt, wywołując w następstwie różnorodne schorzenia. Inne natomiast (szczaw, bylica, czosnek. tobołki, kaczeniec) psują zapach i smak produktów roślinnych i przetworów zwierzęcych. 

Szczególną szkodliwością odznaczają się chwasty zanieczyszczające materiał siewny. Należą do nich gatunki dojrzewające w tym samym czasie co rośliny uprawne, o nasionach lub owocach wielkością i kształtem bardzo zbliżonych do nasion roślin uprawnych, które trudno oddzielić w procesie czyszczenia.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Obserwuj przez e-mail

Formularz kontaktowy

Nazwa

E-mail *

Wiadomość *